Daktari of my Soul

Entering Kenya

I dont remember an international airport where i was received more kindly than at  Nairobi international.  No hassles, no stresses. Just kindness and hospitality.  Judgement: a very deserved A+.  An example. the customs official:” what’s in your bag sir?  Clothes and some presents. May i see the presents? I open my one of my bags and several books show up: Python, CSS, JQuery, Bible, Teaching of Buddha. The official: okay sir, please close, i wish you luck helping the orphans. Without a clue, i went for a cola.

the house

Waar nu?

http://maps.google.com

-0.071368 34.816661

The Compound as Seen from the Veranda

Kibos, Chiga, Kisumu

Even een beknopte update. Ik woon nu bij Mary op het platteland. Samen met mijn lieffie, haar zoontje, 20 weeskinderen, een paar workers. De guard en ik zijn de enige kerels hier. Dichtsbijzijnde dorp is Kibos, eerste stad is Kisumu op 25 minuten met de matatu. De ontvangst: bloemetjes en een soort van overweldigd in de taxi. Daarna veel in bed. Als ik dit schrijf, zie ik de mais groeien en de kinderen spelen. Aan de horizon is er vaag de stoompluim van de suikerfabriek. Tranquilo. Thuis. Tevreden.

Remmende voorsprong
Eerst even gezorgd dat ik online ben natuurlijk. En vervolgens een lokale sim, zodat ik betaalbaar kan bellen. Alleen werkt de sim niet in mijn telefoon. Waarom? Te primitief. Waar wij nog lopen te kloten met GSM is hier alles al UTMS. Iedereen betaalt hier ook met zijn mobieltje. Twee systemen: mPesa of YuCash. Mijn HTC-smart was voor mijn lieffie, dus toch maar mijn I-phone geprobeerd. Is nu louter gruis. Ik ga echt mijn roze wolk niet laten vergallen door die misselijke steve jobs. Wat een klote ding was dat zeg, die Iphone. Even een ander mobieltje kopen dus.

DACPI
Wat nu? Mary heeft haar eigen ‘echte’ NGO (Daily Aid Commuity Project International) met een board of directors, enz. enz. . Behalve de weeskinderen bij ons thuis  zit daar ook een centrum in dat ondersteuning biedt aan vrouwen in een  sloppenwijk.  Dat moet ik nog gaan zien. We zien het wel zitten om de NGO uit te bouwen.  Dat betekent fondswerving. Wellicht helpt een gladde web site. Verder gaan we onze groceryshop upgraden naar een groothandel. En als dat allemaal niet werkt, dan gaan we diepvriesvis uit Tanzania naar Nairobi brengen: gegarandeerd gouden handel, maar een zware wissel op het weeshuis en de andere NGO activiteiten. Wie immers  gaat dat dan managen? Also: wat gaan we scheppen? Geld of geluk?

Some kids playing with a rope

Klimaat
Het klimaat is uitstekend. Zowel in ons hoofd als om ons heen. Het wordt niet warmer als 28C en ‘s avonds koelt het flink af. Koud soms, zelfs. Met ons is het superleuk. De dame heeft ook een soort van maling aan alles en doet precies wat ze wil, tegen de stroom in. Dat schept een band. Verder lachen we ons gek om de stupiditeit en de waanzin van de wereld en onszelf en vooral omdat we gelukkig zijn. Wie had dat gedacht. Hoelang heb ik moeten wachten op de dokter voor mijn ziel?

The Compound as Seen from the Veranda

the house

Some kids playing with a rope

No risk, no fun
Ik ben zo blij dat ik dit doe. Wat een risiko, zoals Jorne zei: dit wordt je nekslag. Had zo maar gekund. Een complete deceptie. Maar alles is echt, en goed, en simpel en eenvoudig en leuk en thuis.

Su 11-06 arriving home love
Mo 11-07 thuis
Tu 11-08 thuis
We 11-09 Computer opgezet
Th 11-10 Kisumu downtown, shopping: sim cards households, Rajif
Fr 11-11 Mama